به نام بهترين دوست آغاز كردم و با نام بهترين دوست از سر مي گيرم.

درود و عرض ادب!

امروز سي ارديبهشت ماه را با 15 روز ديركرد روز ميلاد تارنگار همكلاسي مي نامم. تارنگاري كه نمي دانم تا چند روز ديگر اين گونه خواهد ماند تنها مي دانم كه يادش هميشه به يادم هست. چرا كه ميلادش را حرمت قائلم.

دوست دارم شما همه ي كساني كه اين روزها به اين تارنگار مي آييد ميلادش را شادباش بگوييد.

آمار بدست آمده از تارنگار در اين دو سال و اندي!

عمر تارنگار: 745 روز

همه ي بازديدها : 23621 .

ميانگين بازديد روزانه : ۷/۳۱ .

شمار پستها: 63 پست

ميانگين زمان به روز رساني:۱/۱۲ روز يك بار

رضا : 56 پست/ مهسا: 4 پست/ علي: 2 پست / مهدي: 1 پست

همه ي نظرات: 515

نظرات خصوصي: 12/ نظرات عادي: 499 / نظرات حذف شده : 4

ميانگين نظرات در هر پست : ۱/۸

شمار دوستاني كه نظر داده اند : 177 نفر

ميانگين نظرات هر فرد در همه ي پستها: ۹/۲

اسم دوستان به صورت لينك در بخش زير قرار مي گيرد:

ابراهيم /يوسف ناصري/آتلانتيس/فرزاد/چكاوك/پگاه/شیطان /انيس/عارف/ مسعود /مصطفي خوشنام/الف/غریبه/جودی/نگین و صالح/کاتارو/دخترك اينترنتي/آیدا/نویسنده/حلزون /سیامک/ تینا/ماریه/وهید/کیوان/مريم شريعت پناهي /پیام/خان داداش /امیرمهدی/محمود مونسی سردرود/100 فیلم/ایلیا/آشک/میترا/بهنام/نغمه درد/آرزو/شهریار/میترا/رهرو/المیرا/ف/حسن/علی/شادمهر/محمود/نعیم/جادوگر ناشناس/مهتاب/علي/عشق به خدا شاهراهي به كمال/سیمین روزگرد/نگار صائن/تينا/داوود/آنی ویجلت/زینب/من/ایلیا.م/ماه مهربون/مترسک فیلسوف/دوست همکلاسی/کتاب/عاطفه/مهر آذر پارسی/شهاب (مرد پارسی) /فراز/قاصدک/عسل/نشریه ی الکترونیکی ساعت صفر/شیرین/حامی/کامران/پویان/ریحان/محمد علی/فمنیست مسلمان/آتنا/خاطره/امیرمحمد اعتمادی/سارا/حسین/حکیم ایران/آلبالو خشکه/امید/امیر حسین رجبی/بارنابا کاویانی/صادق ریاحی اصل/ستاره/الی/ساقی/وبلاگ 8 مارس/امیر/حمید/فرزانه/مسافر/ساناز/احسان/یه دوست که مهم نیست کیه/زهره/دکتر مهران معمار زاده/مرکز پخش خبری 8 مارس/سرپیکو/افشین/نگار/ملت ایران/هفت حرف/منصور بوستانی/موسسه ی عرفانی درمانی/احسان/عبد اقیوم قیس عمری تاواخی/ماه منیر/مهدی/نیلوفر/حسین/بتسا/فرزاد/مرتضی/سحر/ترانه/مریم/حمیده سلیمانی فندقلو/علی/انوشیروان/دارکوب/سیاوش/راامن/کیمیا/مارال/آتینا/رضاخدرزاده/آریس/نازنین و شهرزاد/قدیمی ها /مرجان/مام/ اندیشه/محمد خدابخش/آتروپات/همکلاسی/مهسا/موش کوچولو/سمانه ع/فاطمه/حسرت/رضا/علیرضا حیدری/مرضیه/جمیل علیپور/افرا و پاییزها/حامد/سوتیام/سارا/نواندیش جوان/امیر موسوی/راهبه/آرین/سارا/عماد/علی از دانا/ما دو نفر/علیرضا/هاله/درد و دل با آقا/رها/ هادی/فرشید/مریم/اکبری/ویکتور کرام/هواداران امراه/یاسر//....

دوستاني كه بيش از ديگران ديدگاههاي خود را در اين تارنگار ابراز داشته اند:

1- پگاه 33 بار

2- زينب 31 بار

3- كيوان 30 بار

4- ايليا 22 بار

5- ابراهيم 16 بار

6- ريحان 15 بار

7- يوسف ناصري 11 بار

8- نگار صائن 10 بار

از اين دوستان از تك تكشان ضمن سپاسگزاري فراوان خواستارم با نوشتاري در اين تارنگار به ما افتخار دهند تا بهره ببريم.

دوست دارم از پگاه ، يار درد اشنايي كه چون دوستي بيدار هميشه روشنگري مي كرد و در صف دانايان نفر نخست بود فراخواني ويژه داشته باشم.

از زينب ، كه با شادي هايش اين تارنگار را شاد مي كرد ، بخواهم كه باشد.

از كيوان ، اين دوست گرم مرام ، اين مرد پارسي آزاد منش بخواهم كه بازدمي بدمد تا گرما اين خانه ي سرد و تاريك را فرا بگيرد.

از ايليا ، اين فيلسوف افلاطون صفت كه با فلسفه ي آشنايش ما را آشنا تر مي كرد ، بخواهم باز هم به زيبايي فلسفه ببافد.

از ابرهيم، اين معلم فداكار و دوست داشتني بخواهم كه رسالت شريعتي را به پايان ببرد.

از ريحان بخواهم كه بگويد در كلاسهاي رانندگي چه مي گذرد كه رفتن را رسيدن معنا مي كند!

از يوسف مي خواهم كه باز سر عصيان بر آورد و از ابوذر بودن بگويد!

از نگار مي خواهم كه بگويد از آن همه چيزها كه بايد ارزاني ما دارد.

و اين هم پيوند همه ي نوشتارهايي كه در اين روزها در اين تارنگار نوشته شد:

برای دسترسی به هر نوشتار به کناره ی تارنگار نگاهی بیندازید.  در آرشیو  تاریخ به صورت ماه به ماه است. نوشتار در هر ماهی باشد روی همان کلیک کنید.

اردی بهشت ۸۵:

1- به نام بهترين دوستم.

خرداد ۸۵:

2- به سراغ من اگر مي آييد...(سهراب سپهري)

تیر ۸۵:

3- شما دو راه داريد!

4- آغازي بر پايان آدولف هيتلر

5- دلش بي انتها مثل كوير است.

6- آتش بازي با آتش بس

7- مادرم روزت مبارك!

مرداد ۸۵

8- زار و زار گريه مي كردن پريا...(شاملو)

9-آوازه خوان... استاد بزرگ (شجريان)

10- خانه ام آتش گرفته است...(اخوان)

11- هنر ، واژه ي غريب ( اخوان)

شهریور ۸۵

12-صداي غرغر موسيقي سنتي ( بررسي گرايش به موسيقي هاي ...)

13- پير كوچك...يادنامه ي حسين پناهي

مهر ۸۵

14- مولانا

آبان ۸۵

15-تساوي

16- شرط بندي و آنتوان چخوف

17- به ياد مردي از ديار من

آذر ۸۵

18- اي مرز پر گهر (سروده ي فروغ)

19-دينگ دانگ (منوچهر آتشي)

دی ۸۵

20- دينگ دانگ 2

21-محمد رضا فروتن

22-اعتدال ديني بازرگان

بهمن ۸۵

23- كربلاي ما چه نتيجه اي دارد

24- مردي فراتر از ايستها و ايسم ها

اسفند ۸۵

25- سيل ( سروده جنتي عطايي)

26- كجايي مرد ( سروده ي قره داغي)

27- سيف فرغاني

28-و خدايش با او سخن گفت.

29- مملكت تنگ بود و مرد بزرگ( ياد مصدق)

30-مصدق 2 ( دكتر معمار زاده)

فروردین ۸۶

31- اين بود زندگي( حسين پناهي)

خرداد ۸۶

32-نازها زان نرگس مستانه اش بايد كشيد ( حافظ)

33- دينگ دانگ3

تیر ۸۶

34- سرود آفرينش ( شريعتي)

مرداد ۸۶

35- زندگي چيزي نيست كه سر طاقچه ي عادت از ياد من و تو برود.

شهریور

36- 28 مرداد 86...54 سال گذشت!

مهر ۸۶

39- سروده اي از شاملو

40- هياهوي بسيار براي هيچ ( سهراب سپهري)

آبان ۸۶

41- درس اخلاق

42- كاروان ( سروده ي ابتهاج)

43- سه تار

آذر ۸۶

44- ابتهاج

45- الو؟!

دی ۸۶

46- داستانكي از كوييلو

47- ازادي انديشه

48- آزادي آيين

49- دختر پاكستان

بهمن ۸۶

50- سنگ خارا (سروده ي معيتي كرمانشاهي)

51- اي آنكه علي علي كني....

اسفند ۸۶

52- انتخابات ( كنايه اميز)

اردی بهشت ۸۷

53- و ندانستن( سروده ي اخوان)

چند نوشتاري كه پاك شده و چند تايي خواندني نبود!

درودی دوباره

دوست خوبم ر.الف(ریحان) از تارنگار رفتن رسیدن است!!! مرا به بازی آرزوها دعوت کردند.

و من هم هر کس که دوست داشته باشد را فرا می خوانم.

آرزوی من شاید این است که دو استکان چای داغ را از میان دویست جنگ خونین به سلامت بگذرانم تا در شبی بارانی با خدای خویش آن را چشم در چشم نوش کنیم.

شاید واپسین لحظاتی که خدایم را زیارت می کردم داشت می گفت :" ای انسان! ای اشرف مخلوقات من ! تو را به زمین تبعید می کنم ،شاید آدم شوی" ...ولی هنوز.........

مبادا یکی از این دو بشکند...

شاید...شاید آنگاه دیگری را خود بنوشم و خدایم را به نسیان بسپارم...گناهی است آشنا!

شاید...شاید آنگاه دیگری را به خدایم دهم و او لبخند خواهد زد و خواهد گفت: ای انسان! من نیازی به آن ندارم...خود بنوش...گوارا بادت!

شاید هیچ یک را نشکنم...

ولی باز آدم نشوم و هر دو را خود بنوشم!...... چه معصیت عظیمی...

و شاید یکی را خود بنوشم و دیگری را با شوق به خدایم اعطا کنم...و او چه سخاوتمندانه هر دو را ارزانی من می دارد...دنیا شیرین...آخرت نیز شیرین......

_______________________________

آرزوی من شاید این است پس از زمانیکه به بار وانهادم مهر مادریم را

ورفتم و رفتم و رفتم

تابدانم و تا بدانم و تا بدانم

از صفحه ای به صفحه ای

از چهره ای به چهره ای

از روزی به روزی

از شهری به شهری

زیر آسمان وطنی که در آن فقط مرگ را به مساوات تقسیم می کنند

و سپس که با چشمانم که تنها یادگار کودکی منند

بازگشتم

دوستانم...دوستانم مرا باز شناسند...

چه غروری...

__________________________

ارزوی من شاید این است نازنین...این روزگار غریب بسر آید...

روز گاری بیاید که از بوی دهانت نترسی...مبادا گفته باشی دوستت دارم

روزگاری بیاید که دلت را نپویند ...مباد شعله ای در آن نهان باشد...

روزگاری بیاید که دیگر نور را...

شوق را...

عشق را...

خدا را...

در پستوی خانه نهان نکنیم...

و یا روزی بیاید که دیگر بیمی نداشته باشیم از کسانی که

عشق را در کنار تیرک راه آهن تازیانه می زنند.

از کسانی که بر در می کوبند و پی چراغ می گردند.

از کسانی که تبسم را بر لبها جراحی می کنند و

ترانه را بر دهان...

روزی بیاید که جگر آن را داشته باشیم که حیاتمان را به پای دل بریزیم...

چه روزگاری...

__________________________

ارزوی من شاید این است که باز باران ببارد

با ترانه

با گهرهای فراوان

باران باز ببارد

به نام هرچه خوبیست

باز باران ببارد و بسر آید روزگاری که

که دین را دام می کنند

که مذهب را شکار خلق و صید خام می کنند

که خدا را بازیچه می کنند و با آن

کسب ننگ و نام....

باز باران ببارد و شادی بخشد جان را

و به پا کند پرچم رنگین کمان را...

باز باران ببارد و بوی گل بپیچد و زمین را تر کند و شانه های مرا و گیسوی تو را

_________________________

آرزوی من شاید این است که نه

تسبیح باشد

نه سجاده

نه دلق

ولی عشق باشد

و دوست داشتن

______________________

آرزوی من شاید این است که خواجه ی شیرازی پشیمان و یا شرمگین شود

که سرود سینه مالامال دردست

که سرود دل زتنهایی به جان آمد

________________________

آرزوی من شاید این است که باز

در صحنه ی شطرنج دلت

شاه عشق باشم و با کیش رخت مات شوم.

_________________________________

ارزوی من شاید این است

که تو با چشمانت

مرا از عمق چشمانم بربایی

و من عاشق چشمت شوم

ولی عقل باشد و دل

و شیطان با نامم سجده خواهد کرد

زمینی تر خواهم شد

و عالم به نامم سجده خواهد کرد

__________________________________

آه ای فلک ای آسمان

تا کی ستم بر عاشقان

بشنو تو فریاد مرا

آه ای خدای مهربان.

__________________________________

من اگر برخیزم

تو اگر برخیزی

همه بر می خیزند

وشاید بیاید آن روز...

و ای وای اگر

من بنشینم

و تو بنشینی

و همه بنشینند

ناله کنند

و آرزو....

چه تهی شود روز گار ما نازنین

____________________________

به نام بهترین دوستم

درود و عرض ادب

چندی پیش یکی از دوستان گرامی از تارنگار اتاق خالی ما را مورد مهر بی کران خود قرار دادند و به بازی یلدا فراخواندند. از آن زمان بسیار گذشته و گذشته هم پر از پیش آمد.

بسیاری به دنیا آمده اند ! بسیاری گریبان زندگی را گرفته اند و خرخره اش را جویده اند و بسیاری با اردنگی توی قبرستان کله کرده اند...همه ی این پیشامد در این زمان بود و من بی شعور بدقول هنوز و هنوز قولم را اجرا نکردم...

جریان این بازی به این سان بود که باید من پنج تا از واقعیتهای زندگیم را که تا حالا در این دنیای مجازی بیان نکردم اعتراف کنم...(نه اعتراف نمی کنم...چرا توگوشی می زنی؟)

حالا که پافشاری می کنی باشه...

-من (رضا/ب) از اهالی همین آب و خاک هستم...اهل سرزمین شرجی و گرما بوشهر!!!سرزمین راهزن جوانمرد، رییسعلی دلواری...و سرزمین مردمان به اصطلاح (به اصطلاح) خونگرم دشتستان...سرزمینی دوست داشتنی با مردمی که اگر هم دیار و هم وطن نبودند آن قدر ها دوست داشتنی هم نبودند...

-من موهای زبری دارم ...

-من خسته ام.

-من دبیرستانی ام.

-من خرخوونم یا شاید بودم...ولی خرخوون زی زی گولو نبودم!!!

-دبستان که بودیم یک روز تو کوچه با یکی دعوا کردم . من که اصلا اهلش نبودم ییهو با کله فیس حریف رو پایین آوردم...از اوون به بعد به رضا کله معروف شدم تا پایان دبستان...

-هر چه از ادبیات و از بسیاری از مسائل دیگر دارم مدیون معلم ادبیات راهنماییم هستم.(م.د)

-شعر نو را شعر به حساب نمی آورم.آن را دست نوشته می نامم و هنر سرودن ان را بیش از یک صدم هنر سنتی سرایی نمی دانم.اشعار حافظ را زیباترین اشعار گیتی می دانم و معتقدم آینه ی هستی را در یک کتاب که دیوان خواجه ی شیرازی نام دارد می توان یافت...

- شعرهای شاملو را بسیار دوست دارم ولی خودش را به هیچ وجه...

-فردوسی را تبلور شور وطن پرستانه ی ما ایرانیان بی بخار می نامم.

- از اشعار پروین متنفرم.نود درصد اشعار سعدی را دوست ندارم.اشعار مولانا را سزاوار عشق ورزیدن می دانم. و دوست داشتنی ترین ادبیات را ادبیات دوره ی مشروطه می نامم و البته ادبیات عرفانی قرن هفت و هشت.

-اشعار محلی دشتستانی را با تمام وجود دوست دارم.

-تاریخ اروپا را خیلی دوست دارم.اعتقاد چندانی به شخصیت پادشاهان ایران ندارم و بیشتر آنها را انسانهایی هرز می دانم.ولی تاریخ ایران یه چیز دیگه س.

-استقلالیم.خفن

-یوونتوس عشق

-رئال مادرید اوج تنفر

-فوتبال یعنی دیار دیه گو...آرژانتین

-هنر نویسندگی نوجوانان جوان کاتلین رولینگ و هری پاتر.....چه خوب بود که این هنر در خدمت مسائل دیگری قرار بگیرد.

-رمان یعنی خرمگس

-شور عارفانه و شوق شاعرانه که می گویند یعنی حسین پناهی

-شجریان یعنی اوج و پایان موسیقی سنتی....یعنی پس از او موسیقی سنتی از قله به فرش نزول می کند...

-شور وطن پرستانه یعنی مصدق

-برخی از نوشته های شریعتی را خوانده ام و بسیاری از آن ها رو دوست دارم.

-آدم نیستم...عجب...چه ربطی داشت...فکر می کنم بیش از 5 تا بود. باید دیرکرد را هم جبران کرده باشم.

in the name of allah

شما دو راه دارید!!!

مایکل از آن دسته افرادی است که همیشه خوشحال است و موضوعی مثبت برای صحبت کردن دارد. وقتی کسی از او می پرسد :"حالت چطور است؟"

او پاسخ می دهد:"بهتر از این نمی شود؟"

به عقیده ی من شخصیت او دارای انرژی مثبت فراوان است که انگیزه ادامه ی زندگی را در انسان به وجود می آورد.

او همواره مشغول نگاه به زندگی از دید خوباست.یک روز من از وی پرسیدم:"چطور امکان دارد که همیشه خوشحال باشی؟تو چه می کنی؟"

او پاسخ داد:هر روز صبح وقتی از خواب بلند می شوم به خودم می گویم 2 راه داری.می توانی انتخاب کنی که سر حال و خوش اخلاق باشی یا اینکه ناراحت و بد اخلاق باشی.من خوشحال بودن را انتخاب می کنم.

هر بار اتفاقی می افتد که ممکن است ناراحت کننده هم باشد به خودم می گویم دو راه داری ! یا اینکه احساس شکست و قربانی بودن کنی یا اینکه از آن درس بگیری.پس من راه دوم را انتخاب می کنم.در هر شرایط زندگی حتی بدترین موارد هم ما حق انتخاب داریم و بر اساس آن رفتار می کنیم.هر بار کسی در مورد ناراحتی ها و غمهایش به من می گوید.به او می گویم دو راه داری.یا اینکه گله مند و ناراضی باشی و یا جنبه ی مثبت قضیه را ببینی. من یکی که راه دوم را انتخاب می کنم.

البته خودم می دانم که این کار راحتی نیست اما می دانم که تمام هنر زندگی کردن در انتخاب راههاست. وقتی مسایل پیش پا افتاده را کنار بگذارید خواهید دید که فقط چندد راه پیش روی شماست.بعد از چند ماه فهمیدم که مایکل از طبقه ی چندم یک ساختمان پایین افتاده و اصلا حال و اوضاع خوشی ندارد.

او 18 ساعت در اتاق عمل بوده و پس از مدتها مراقبتها ی ویژه در بیمارستان بالاخره مرخص شده.توانستم پس از مدتی او را ببینم.وقتی او را دیدم طبق عادت حالش را پرسیدم.

او هم پاسخ داد به از این نمی شود!می خواهی تعداد زخمهایم را بگویم؟

من که واقعا تعجب کرده بودم از او ماجرا را پرسیدم.او برایم گفت که به محض سقوط از ارتفاع فقط به یاد دخترش بوده که قرار است به زودی متولد شود پس تصمیم گرفته بود که زنده بماند تا او را ببیند.با خود فکر کرده بود که دو راه دارد.یا اینکه بمیرد یا زنده بماند!

او در حالت بیهوشی با خود گفته من جان بدر می برم.

اما وقتی چهره ی پزشکان را دیده فهمیده که وضعش خیلی بد است و امکان چندانی برای زنده ماندن ندارد.

من از او پرسیدم در چنین حالتی چه کردی؟

او پاسخ داد:"آن موقع یکی از پرستاران با صدای بلند پرسیده نسبت به چیز خاصی حساسیت نداری؟ و من پاسخ دادم بله!

همه کادر پزشکی ساکت شدند تا جواب مرا بشنوند و من پاسخ دادم به جاذبه زمین حساسیت دارم.

نمی خواهم بمیرم .پس اگر فکر می کنید کوچکترین امکان نجاتی وجود دارد لطفا مرا نجات دهید.

بالاخره او پس از تلاشهای دلسوزانه پزشکان و پرستاران زنده مانده بود.البته طرز فکر او تاثیر شایانی در احیای او داشته.

وقتی فکر می کنم می بینم ما در تفکراتمان زندگی می کنیم و این افکارمان است که نگرش ما به مسائل و زندگی است که زنده بودن ما را دلپذیر می کند و یا برعکس تلخ.

هر روزی از زندگی مسائل مربوط به خود را دارد پس بدانیم که امروز همان فردایی است که دیروز منتظرش بودیم.

پس دو راه داریم.خوب زندگی کنیم و از زندگی لذت ببریم یا همچنان اجازه بدهیم مشکلات ما را خرد کند و همواره در نگرانی و نا رضایتی به سر ببریم.

شما کدام راه را انتخاب می کنید؟!

به نام بهترین دوستم

با درود و عرض ادب به ایرانیان واقعی

امیدوارم در هر کجای این کره خاکی باشیدفرهنگ لوتی منشی و وطن پرستی آریایی را فراموش نکرده

باشید.

هردین و مذهبی دارید،خواه مسلمان باشید یا زرتشتی،خواه مسیحی باشید یا کلیمی فرقی ندارد.

مهم این است که پروردگار خود را عاشقانه بپرستید و وجود اهورایی او در اعماق وجودتان رخنه کرده

باشد.

عجب عجوزه ی هزار دامادی است این زندگانی...در دنیای امروز غم زمین را زیر سلطه برده...

به حق دنیایی است عاری از شقایق...

اما فراموش نکنیم بذرشقایقی از دشت عاشقان به همراه نسیم ره این سو را گرفته که تنها امید

ماست،

تنها برگ برنده ی ما بذری است که از صحرای زیبا و روشن محبت به این سوی آمده تا ما با دیدن آن

شاید...شاید کمی به خود بجنبیم و دشتی از جنس آن بسازیم.

شاید دیاری بسیار بزرگ...آن قدر بزرگ که حتی عظیم تر از صحرای زیبا و روشن محبت باشد...آن قدر

بزرگ ترکه صحرای ما دشت روشنی باشد که دیار قبلی مهر و عشق در جوارش چون سیاهچالی

انزجار آور باشد.

شقایق فزونی می یابد....

آه...آن هنگام شقایق فراوان است...وقت زندگانیسست،

آری سهراب می فرماید:

تا شقایق هست زندگی باید کرد.

    پیشکشی از اعضای حزب